Από μικρή είχα την ανάγκη να καταλαβαίνω γιατί οι άνθρωποι νιώθουν όπως νιώθουν. Φυσικά ως παιδί δεν μπορούσα να καταλάβω, μεγαλώνοντας όμως άρχισα να προσπαθώ να φτάσω στο βαθύτερο νόημα για το οποίο ο άνθρωπος απέναντι μου υποφέρει. Προσπαθούσα πάντα να βρω τη λύση σε ένα πρόβλημα αντί να πνίγομαι μέσα σε αυτό και αντίστοιχα προσπαθούσα να βρω τη λύση στα προβλήματα των άλλων. Το σύνδρομο του ¨σωτήρα¨ το λέμε στο χώρο της ψυχικής υγείας και οι περισσότεροι θεραπευτές πάσχουμε από αυτό.

Κάπως έτσι, την ανάγκη μου να βοηθήσω την μετέτρεψα σε δημιουργία. Μέσα από την ψυχοθεραπεία, όντας ένας αυτί που ακούει αλλά δεν κρίνει, ένα στόμα που μιλάει αλλά δεν τραυματίζει, μάτια που δεν κοιτούν μόνο αλλά βλέπουν, δημιουργείται μια σχέση εμπιστοσύνης. Μια σχέση όπου ο άνθρωπος απέναντί μου μπορεί να μοιραστεί όλα αυτά που βαραίνουν την ψυχή του και μαζί να δημιουργήσουμε εφόδια για μια πιο λειτουργική ζωή, φροντίζουμε και επουλώνουμε το τραυματισμένο παιδί που όλοι κουβαλάμε μαζί μας στην ενήλικη ζωή και όπως ο φοίνικας μέσα από τις στάχτες ξανά γεννιέται ;;;;;